Reverse Obligation?

In deze oefening gaan we het hebben over de staat die af en toe geld ophaalt van de markt, dit wil zeggen van iedereen anders dan de staat. Het principe is eenvoudig, de staat drukt obligaties die ze aanbiedt aan wie ze wil kopen, ze vertegenwoordigen een bepaald bedrag dat wordt terugbetaald met inbegrip van een extra rendement. Op deze manier kan de staat van de burger geld lenen om iets mee te doen, veel meer informatie over staatsobligaties is makkelijk terug te vinden op internet. Op zich lijkt er niets aan de hand maar wat als de staat in geldnood komt?

Eenvoud zelve

Zoals we dat nu eenmaal graag doen maken we een schema, altijd handig voor het ‘mindmappen’, zo men het noemt vandaag. Als we alle overtolligheden even achterwege laten dan verschijnt er iets verbluffend eenvoudigs, het is uiteindelijk ook niet meer dan dat. We starten met de normale gang van zaken of in ieder geval zoals het systeem werd opgezet. We houden het eenvoudig bij een obligatie van 1.000 en een rendement van 10%, de periode is quasi irrelevant voor de dynamiek die we hier willen duiden. Herinner nog dat we elkaar mogen misleiden, dat is het leuke aan het spel en het volgende schema komt tot stand:

Vanzelfsprekend

Het schema behoeft weinig commentaar, de staat ontvangt het geld van van de openbare markt en doet iets met dat geld. Voorts komt ze haar verplichtingen na en betaalt de obligatiehouders (1) periodiek het rendement en (2) einde contract de nominale waarde, dit is vanzelfsprekend. In de regel gebruikt de staat dat geld voor (1) haar werkingskosten en (2) voor investeringen in het algemeen belang. Dat algemeen belang kan vanalles zijn, zo kunnen we denken aan het onderhouden van het publieke wegennet. Dit is kristalhelder en er is niets aan de hand wanneer de rekening klopt, het verhaal wordt plots anders wanneer de rekening niet meer klopt en de staat bijkomende maatregelen moet treffen. De staat – die haar inkomsten haalt uit het innen van belastingen – heeft verschillende opties, mensen harder en langer laten werken is daar een voorbeeld van wat vaak op protest stuit. Hoe dan ook, we verwerken de maatregel in ons beeld.

Absurd tijdsverlies

Het lijkt bijna te absurd om hier onze tijd in te steken, uiteindelijk moeten de obligatiehouders langer en harder werken opdat de staat inkomsten kan verwerven om het dan terug aan de obligatiehouders te geven. De staat stelt de obligatiehouders wel voor een moeilijke keuze, als ze niet harder en langer werken dan kan de staat ook hun geld niet teruggeven en dan is men alles kwijt. We zouden hier echt eens over moeten nadenken, in dit geval spreken we enkel over de obligaties, hetzelfde geldt voor andere zaken zoals bijvoorbeeld de pensioenen. Simpel gesteld, als er niet genoeg geld is dan moeten we meer produceren in de hoop dat er genoeg belastingen binnenkomen, in het andere geval kan de staat haar verantwoordelijkheden niet uitoefenen. Immers, wij betalen belastingen opdat de staat de tijd krijgt om over deze bizarre problemen na te denken.

Advertenties